In het kader van Internationale Vrouwendag vraagt STOP AIDS NOW! aandacht voor geweld tegen vrouwen. Als geweld in een land toeneemt, dan neemt vaak ook het geweld tegen vrouwen toe. We zagen het in Kenia begin dit jaar. Tijdens de gewelddadigheden zijn duizenden vrouwen verkracht. Dit leidt onvermijdelijk tot een toename van het aantal hiv-infecties.
STOP AIDS NOW! neemt ten aanzien van geweld tegen vrouwen de volgende drie standpunten in:
1) Verkrachte vrouwen moeten binnen 72 uur aidsremmers krijgen. Daarmee neemt de kans dat deze vrouwen een hiv-infectie oplopen, drastisch af. De politie en zorgverleners van landen waar geweld tegen vrouwen plaatsvindt, moet getraind worden in het doorverwijzen van verkrachte vrouwen naar hiv/aids-behandelklinieken.
Vrouwen die verkracht zijn kunnen een hiv-infectie voorkomen door een ‘PEP-kuur’ te beginnen. Een PEP-kuur is een cocktail van aidsremmers die een maand lang geslikt wordt. De middelen moeten binnen 72 uur na de verkrachting worden ingenomen. Veel verkrachte vrouwen worden echter niet doorverwezen naar een kliniek voor behandeling. STOP AIDS NOW! vindt dat de politie en zorgverleners van deze landen getraind moet worden in het doorverwijzen van verkrachte vrouwen naar hiv/aids-behandelklinieken. Overigens beseft STOP AIDS NOW! dat dergelijke trainingen alleen zin hebben in landen waar de politie geweld tegen vrouwen serieus neemt. Maar al te vaak wordt de verkrachte vrouw weggelachen en wordt de dader niet vervolgd.
2) Lokale overheden in landen waar veel geweld voorkomt doen bijna niets om de positie van vrouwen te versterken. Een aantal landen kent weliswaar wetten die geweld tegen vrouwen verbieden, maar er wordt nauwelijks actie ondernomen om vrouwen daadwerkelijk weerbaarder te maken.
Het versterken van de positie van de vrouw moet standaard onderdeel zijn van hiv-preventieprogramma's. De partnerorganisaties van STOP AIDS NOW! in Kenia doen dit al. Zij begeleiden vrouwen in het krijgen van werk en verschaffen hen toegang tot hiv-testen en aidsremmers. Het is echter schrijnend om te ervaren hoe weinig er nog vanuit lokale overheden wordt gedaan om de positie van vrouwen te versterken. Druk van de internationale gemeenschap op de lokale overheden kan helpen dit te veranderen.
3) Het onderwerp 'geweld tegen vrouwen en aids' staat op de agenda van de internationale organisaties, maar het blijft een papieren tijger zolang er geen extra geld wordt vrijgemaakt voor projecten op dit gebied.
Toegegeven, als je kijkt naar de beleidsstukken van internationale organisaties, dan kun je concluderen dat op internationaal niveau er aandacht is voor de wisselwerking tussen geweld en hiv. Toch blijkt uit een studie van Action Aid uit 2007 dat belangrijke internationale bilaterale en multilaterale donors nauwelijks geld gegeven aan projecten op dit gebied. Nederland geeft gelukkig het goede voorbeeld. De regering heeft 75 miljoen euro uitgetrokken om een bijdrage te leveren aan het halen van het derde millenniumdoel 'Gelijkheid van seksen promoten en positie van vrouwen versterken'. Zo wordt in de beleidsbrief Een zaak voor iedereen (16 oktober 2007) gesproken over het integreren van huiselijk en seksueel geweld in alle voorlichting over hiv/ aids. Een concrete uitwerking in de vorm van een plan van aanpak, ontbreekt echter nog. Onduidelijk is dus hoe de Nederlandse regering haar voornemens wil realiseren.
